UCZ(MY) [O] POEZJI!

Jak uczyć o poezji? To jedno z największych wyzwań w pracy polonisty. Możemy jednak sprawić, że stanie się to łatwiejsze i bardziej twórcze. Zapraszamy nauczycielki i nauczycieli szkół podstawowych i liceów do udziału w otwartym projekcie skoncentrowanym na uczeniu liryki. 

Nasz cel to odnowienie, odświeżenie, unowocześnienie, uporządkowanie i sfunkcjonalizowanie dydaktyki form wierszowych oraz upowszechnianie dobrych praktyk w tej dziedzinie.

Jak dołączyć do projektu?

  • spisuj projekty swoich lekcji w formie planów lub konspektów;
  • nagrywaj lekcje;
  • obserwuj zajęcia prowadzone przez koleżanki i kolegów i rób notatki, z których można odtworzyć przebieg lekcji.

Następnie swoje plany, konspekty, nagrania lekcji przesyłaj na adres: poezja@szkolaedukacji.pl.

Jak uczyć o poezji – spotkania seminaryjne

Na podstawie nadesłanych materiałów stworzymy zbiór zapisów zajęć szkolnych, który empirycznie pokaże nam, jak się dziś w szkole uczy o poezji.  W kolejnym kroku będziemy go badać podczas spotkań seminaryjnych.

  • Przeanalizujemy wszystkie dostępne zapisy (plany, konspekty, nagrania, udokumentowane obserwacje). Za każdym razem będziemy odpowiadać na pytanie: jak uczniowie uczą się poezji na tej lekcji? czego się uczą?
  • Zebrane obserwacje i uwagi przedyskutujemy w grupie seminaryjnej. Wspólnie uporządkujemy wiedzę, a także sformułujemy wnioski dydaktyczne dla poszczególnych etapów kształcenia, różnych osobowości i kompetencji uczniowskich oraz różnych typów poezji.
  • Następnie przepracujemy te wnioski na nowe / inne sposoby uczenia — w pracy indywidualnej, w małych grupach nauczycieli oraz podczas spotkań seminaryjnych.
  • Udostępnimy wyniki pracy w Internecie (bardzo dobre sprawdzone sposoby i metody oraz te nowe, tworzone w wyniku analiz, wnioskowania i dydaktycznej twórczości). Dzięki temu będzie mogła z nich korzystać jak największa liczba uczących.

Polonisto, polonistko, zostań współautorem projektu

Koordynatorką projektu jest wykładowczyni dydaktyki języka polskiego w Szkole Edukacji – Agata Patalas. 

Naszym celem jest stworzenie “sieci” nauczycielek i nauczycieli szczególnie zainteresowanych jakością czytania (a także pisania) poezji w szkołach, chcących podzielić się swoimi osiągnięciami i doświadczeniami oraz nauczyć się czegoś istotnie nowego. Zapraszam osoby, którym leży na sercu zaangażowanie uczniów w czytanie poezji. – Koordynatorka Projektu UCZ(MY) [O] POEZJI!  Agata Patalas

Realizacja projektu przewidziana jest na drugi semestr roku szkolnego 2019/2020 (zbieranie materiałów i zapoczątkowanie analizy, formułowanie pierwszych wniosków) oraz na rok szkolny 2020/2021 (dalsze gromadzenie i analiza materiałów, koncentracja na wnioskowaniu i budowaniu strategii dydaktycznych, publikowanie projektów lekcji o poezji).

Jak uczyć o poezji

Oprócz pracy indywidualnej będziemy też współpracować w małych grupach w szkołach i/lub pomiędzy szkołami oraz w zespole projektowym / seminaryjnym Szkoły Edukacji. Zwłaszcza podczas pracy seminaryjnej będziemy łączyć wiedzę teoretyczną, krytyczną oraz historycznoliteracką z praktyką nauczycielską i doświadczeniem. Od czasu do czasu będziemy także rozmawiać z poetami i tłumaczami poezji. Co ważne, każda nauczycielka i każdy nauczyciel biorący udział w projekcie stanie się jego imiennym współtwórcą i otrzyma zaświadczenie Szkoły Edukacji PAFW i UW wydawane raz w semestrze.

Jak wziąć udział w projekcie?

Jeśli jesteś zainteresowana/y współpracą, już teraz napisz na adres mailowy: poezja@szkolaedukacji.pl. O projekcie UCZ(MY) [O] POEZJI!, w tym o terminach pierwszych spotkań seminaryjnych, będziemy informować na Facebooku, stronie internetowej Szkoły Edukacji oraz mailowo. 

Ryszard Krynicki, “Silniejsze od lęku”

“Czym jest poezja, która nie ocala

narodów ani ludzi?”

Czesław Miłosz

 

Czym jest poezja, co ocala?

Jedynie imiona, cienie

ludzi i rzeczy?

 

Czym więcej być może, jeżeli nie trwożnym

jak bicie śmiertelnego serca,

silniejszym od lęku przed nędzą i śmiercią

głosem

 

sumienia? którego narody i ludzie,

którego nieludzkie wojny i pogromy

nie potrafią zabić ni

zniweczyć?

 

z tomu “Niewiele więcej” (1981)