Szkoła Edukacji wspiera i pozwala próbować
„Gdybym została nauczycielką od razu po studiach polonistycznych, to byłaby katastrofa. Szkoła Edukacji dała mi wsparcie. Zaszczepiła we mnie myślenie o tym, czym jest dla mnie etos nauczyciela i edukacja polonistyczna” – mówi Aleksandra Prońko.
Aleksandra Prońko ukończyła Szkołę Edukacji w 2017. Od roku jest nauczycielką języka polskiego w prestiżowym XXXIV Liceum Ogólnokształcącym im. Cervantesa w Warszawie, a od tego roku – także mentorką naszych obecnych studentów w ramach praktyk zawodowych.
Aleksandra przyznaje, że praca z młodzieżą nigdy nie było jej marzeniem.
Czy po studiach przedmiotowych czułam się gotowa na bycie nauczycielką? Przede wszystkim nigdy nie chciałam nią być. Skończyłam specjalność redaktorsko-wydawniczą, praca w szkole była ostatnią rzeczą, o jakiej marzyłam. I wiem, że gdybym poszła uczyć od razu po studiach, to byłaby katastrofa. Na szczęście dzięki Szkole Edukacji mogłam próbować i ćwiczyć w klasach. Nawet, jeśli coś szło nie po mojej myśli, to nie był koniec świata. Mogłam konfrontować teorię poznawaną na zajęciach z praktyką, mogłam modyfikować moje metody. I co najważniejsze – miałam wsparcie na każdym kroku. To ono było najważniejsze.
Aleksandra dodaje, że dzięki Szkole Edukacji czuje się zdecydowanie pewniej jako nauczycielka.
Co dały mi te studia? Przede wszystkim filozofię nauczania. Oczywiście wiele tematów i metod z czasem zaciera się w pamięci, trzeba je sobie przypominać, bo codzienność weryfikuje wiele rzeczy. Ale pozostało ze mną myślenie o tym, czego chcę, czym są dla mnie etos nauczyciela i edukacja polonistyczna. Najważniejsze dla mnie jest to, by po moich lekcjach uczniowie byli przygotowani do życia społecznego i zawodowego, by odnaleźli się na studiach, by nie zaskakiwały ich zupełnie uniwersalne kwestie, by umieli pisać i argumentować.
Aleksandra Prońko podkreśla, że studia w Szkole Edukacji dały jej także unikalną, podwójną perspektywę, wyjątkowo przydatną w roli mentora.
Przeszłam przez cały ten proces: z jednej strony wiem, czego potrzebuje student, a z drugiej – mam świadomość, jak ta praca wygląda z perspektywy opiekuna praktyk. Sama miałam w SE różne mentorki, czasem niektóre rzeczy były dla mnie niezrozumiałe, a teraz widzę i rozumiem, że to wcale nie jest takie proste zadanie.
